19 jaar hebben dezelfde buren naast ons gewoond. In juni 1990 gingen hadden we samen ons huisje gekocht. We troffen buren naast ons die al wat ouder waren, vonden we toen.. De buren hadden een 2e huisje in Zeeland en waren gemiddeld zo'n 4 maanden per jaar daar. Heerlijk rustig zou je zeggen.. nou dat was ook zo. We wisten niet beter.
We hebben heel wat post doorgestuurd, kranten gelezen, gebruik gemaakt van koelkast met verjaardagen, tuin bijgehouden en planten water gegeven.
19 jaar toch wel een lange tijd. Lief en leed met elkaar gedeeld. Toen de oudste werd geboren en moeders in het ziekenhuis moest blijven werd de kersverse pappa opgevonden door... de buren. Samen een schutting geplaatst. Als wij de dakgoot schoonmaakten deden we dat bij de buren ook. Wij zetten de grijs en groen bakken aan de weg, buurman haalde ze weer binnen.
Maar helaas aan alles komt een einde. De buren zijn inmiddels 88 en 89 jaar en het ging gewoon niet meer. Buurvrouw heeft Alzheimer en is na het instorten van buurman is ze in een verpleegtehuis geplaatst. Buurman is inmiddels weer opgeknapt en maait weer gras en knipt de heg.. maar de dochters vonden dat ze weer samen moeten zijn.
Zo gebeurd het ook, er is 120 kilometer verder op een verzorgingstehuis gevonden, waar ze samen kunnen zijn. Vanmorgen vroeg kwam er een verhuiswagen voor de spullen. Het waren er maar weinig want er past niet zoveel in. Buurman ging met dochter lief mee op naar het nieuwe huis.
Het was zo vertrouwd de buren naast ons. Vrijdag komen ze definitief afscheid nemen. Tja.. geen woorden voor.
Het huis staat overigens te koop, de eerste kijkers zijn al geweest...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten